Completing the Unfinished Task
Recently, I listened to a sermon on evangelism by Tim Keller. It was not just insightful—it was confronting.
He spoke about two kinds of Christians: the “bubble Christian” and the “private Christian.”
A bubble Christian is immersed in church life—but has little meaningful engagement with non-believers.
A private Christian has many non-Christian friends—but keeps faith so hidden that few even know they are a Christian.
Somewhere between these two, Keller points us toward something better: relational integrity.
As I processed this, I had to face it personally.
I remembered a friend I used to invite to our Easter and Christmas musicals. In the earlier years, he came—and even brought his loved ones. Over time, when he reached out to catch up, I said I would—but didn’t follow through. Eventually, he stopped responding. Recently, I even wondered if he had blocked my number.
That made me pause. Because looking back, I related to him more as someone to reach than someone to love.
In my recent message, “We Are God’s Bridge,” we were reminded of this truth: God reaches people through us—and we asked, “What if the answer to your prayer… is you?”
Many of us pray for loved ones. But there is often a gap between what we believe… and what we actually do.
Relational integrity helps us close that gap.
It means we don’t treat people as projects—but we also don’t hide the hope that has transformed us. It’s not forced, and it’s not silent. It’s natural, sincere, and present.
There must also be two-way relational integrity. If we desire our friends to respond genuinely, we must ask: are we being genuine in our friendship? And are we being honest about the faith that matters to us?
We are positioned as the bridge.
We connect with people’s stories.
We share our story.
And we point to His story.
But connection must come first—and authenticity must carry through.
“Summing up: Be agreeable, be sympathetic, be loving, be compassionate, be humble. That goes for all of you, no exceptions. No retaliation. No sharp-tongued sarcasm. Instead, bless—that’s your job, to bless. You’ll be a blessing and also get a blessing.” (1 Peter 3:8–9, MSG)
At the same time, our faith is not meant to be invisible.
“Here’s another way to put it: You’re here to be light, bringing out the God-colors in the world. God is not a secret to be kept. We’re going public with this, as public as a city on a hill. If I make you light-bearers, you don’t think I’m going to hide you under a bucket, do you? I’m putting you on a light stand. Now that I’ve put you there on a hilltop, on a light stand—shine! Keep open house; be generous with your lives. By opening up to others, you’ll prompt people to open up with God, this generous Father in heaven.” (Matthew 5:14–16, MSG)
Not loud. Not pushy. But visible. Because a hidden bridge cannot help anyone cross.
At Calvary, we thank God for those who have responded to Christ through our services, musicals, Life Groups, E- Team, 3Sixteen and so on. But completing the unfinished task is not just about reaching more people—it’s about reaching them rightly.
With humility, not pride.
With courage, not fear.
With integrity, not agenda.
“Don’t just pretend to love others. Really love them.” (Romans 12:9, MSG)
As I reflect, I sense the Lord prompting me in a simple way:
Not just to invite—but to reconnect.
Not just to speak—but to be present.
Not just to love—but also to not hide the hope within me.
Perhaps for some of us, the next step is to let our faith be seen again—through a conversation, a testimony, or a simple moment of honesty.
Because evangelism is not an event. It is a relationship. And in that relationship, we are not the Saviour—we are simply the bridge.
Faithfully positioned.
Genuinely connected.
Courageously open.
And always pointing to Jesus.
So let’s keep going, Calvarites.
Let’s not retreat into the bubble.
Let’s not hide in private.
Let’s step out and step forward—with relational integrity—and by God’s grace, complete the unfinished task.
MENYIAPKAN TUGAS YANG BELUM SELESAI
Oleh Pendita David Seah
Baru-baru ini, saya mendengar khutbah tentang penginjilan oleh Tim Keller. Khutbah tersebut bukan sekadar berwawasan – ianya menyemukakan.
Beliau mengulas tentang dua jenis umat Kristian: “Kristian gelembung” dan “Kristian terpendam.”
Seorang Kristian gelembung asyik dalam kehidupan gereja – tetapi kurang dalam penglibatan yang bermakna dengan mereka yang tidak percaya.
Seorang Kristian terpendam mempunyai ramai kawan bukan beragama Kristian – tetapi imannya begitu tersembunyi sehinggakan beberapa orang sahaja yang ketahui bahawa dia seorang umat Kristian.
Di antara kedua-duanya, Keller menunjukkan kita ke arah sesuatu yang lebih baik: integriti hubungan.
Semasa saya memikir dan memahami perkara ini, saya terpaksa menghadapinya secara peribadi.
Saya teringatkan seorang rakan yang pernah saya jemput ke persembahan muzikal Paskah dan Krismas kami. Pada tahun-tahun awalan, dia hadir – dan juga membawa bersama orang yang tersayangnya. Lama-kelamaan, bila dia mengajak hendak bertemu, saya bersetuju – tetapi saya tidak mengambil tindakan susulan. Akhirnya, dia berhenti membalas. Baru-baru ini, saya tertanya-tanya sama ada dia telah menyekat nombor saya.
Perkara tersebut membuatkan saya berhenti sejenak. Kerana jika difikirkan kembali, saya menganggapnya sebagai seseorang yang perlu dijangkau dan bukan seseorang yang perlu dikasihi.
Dalam khutbah saya baru-baru ini, “Kitalah Jambatan Tuhan,” kita diingatkan akan kebenaran ini: Tuhan menjangkau manusia melalui kita – dan kita bertanya, “Bagaimanakah jika jawaban kepada doa anda itu…adalah anda?
Kita tidak menganggap orang sebagai projek - tetapi kita juga tidak menyembunyikan harapan yang telah mengubah kita. Ianya tidak dipaksa, dan ianya tidak diam.
Ramai di antara kita yang berdoa untuk orang tersayang. Tetapi sering terdapat jurang antara perkara yang kita percayai…dan perkara yang kita sebenarnya lakukan. Integriti hubungan membantu kita merapatkan jurang tersebut.
Ini bererti kita tidak menganggap orang sebagai projek – tetapi kita juga tidak menyembunyikan harapan yang telah mengubah kita. Ianya tidak dipaksa, dan ianya tidak diam. Ianya semula jadi, ikhlas, dan hadir.
Semestinya juga ada integriti hubungan dua hala. Jika kita inginkan sahabat kita membalas dengan ikhlas, kita mesti bertanya: adakah kita tulus ikhlas dalam persahabatan kita? Dan adakah kita jujur tentang iman yang penting bagi kita?
Kita ditempatkan sebagai jambatan.
Kita mengaitkan diri dengan kisah orang.
Kita berkongsi kisah kita.
Dan kita menunjukkan kisah Dia.
Tetapi pertama sekali hubungan wajib dijalinkan – dan keikhlasan hati mesti diteruskan.
“Kesimpulannya: Bersikaplah menyenangkan, bersimpati, pengasih, berbelas kasihan, rendah hati. Itu termasuk kamu semua, tiada pengecualian. Jangan membalas balik. Jangan menyindir tajam. Sebaliknya, berkatilah – itulah tugas kamu, untuk memberkati. Anda akan menjadi berkat dan juga mendapat berkat.” (1 Petrus 3:8-9, MSG)
Pada masa yang sama, iman kita tidak dimaksudkan sebagai sesuatu yang halimunan. “Ini suatu lagi cara untuk menggambarkannya: Kamu wujud untuk menjadi cahaya, menyerlahkan warna-warna Tuhan di dunia. Tuhan bukanlah rahsia yang patut disembunyikan. Kita mengumumkan perkara ini, terbuka bak bandar di puncak bukit. Jika Aku menjadikan kamu pembawa cahaya, kamu fikir Aku akan menyembunyikan kamu di bawah baldi? Aku letakkan kamu atas penyangga cahaya. Sekarang sesudah Aku letakkan kamu di puncak bukit, penyangga cahaya – bersinarlah! Biarlah rumah kamu terbuka, bermurah hatilah dengan kehidupan kamu. Dengan membuka dirimu kepada orang lain, kamu menggalakkan mereka membuka diri kepada Tuhan, Bapa di syurga yang pemurah ini.” (Matius 5:14-16, MSG)
Bukan bising. Bukan menekan. Tetapi tampak. Kerana jambatan yang tersembunyi tidak membantu sesiapa pun untuk menyeberang.
Di Calvary, kita bersyukur kepada Tuhan atas mereka yang telah memberi respons kepada Kristus melalui ibadah, persembahan muzikal, Kelompok Sek, E-Team, 3Sixteen, dan sebagainya. Tetapi menyiapkan tugasan yang belum selesai bukan sekadar menjangkau lebih ramai orang – ianya bererti menjangkau mereka dengan betul.
Dengan rendah hati, bukan secara angkuh. Dengan keberanian, bukan secara takut. Dengan integriti, bukan dengan agenda.
“Janganlah berpura-pura mengasihi orang lain. Betul-betul kasihi mereka.” (Roma 12:9, MSG)
Tatkala saya merenung, saya merasakan Tuhan menggalakkan saya dengan cara yang ringkas:
bukan sekadar menjemput – tetapi untuk menjalin semula hubungan.
bukan sekadar bercakap – tetapi untuk hadir (secara batin).
bukan sekadar mengasihi – tetapi juga tidak menyembunyikan harapan dalam diri saya.
Mungkin bagi sesetengah daripada kita, langkah seterusnya ialah untuk membenarkan iman kita tampak semula – melalui sesuatu perbualan, kesaksian, atau sedetik kejujuran yang ringkas.
Kerana penginjilan itu bukanlah suatu peristiwa. Ianya suatu perhubungan. Dan dalam perhubungan tersebut, kita bukanlah Penyelamat – kita hanyalah jambatan.
Ditempatkan dengan setia.
Benar-benar dihubungkan.
Berada dalam keadaan terbuka dengan berani.
Dan sentiasa menunjuk kepada Yesus.
Jadi mari kita teruskan, umat Calvary.
Janganlah kita berundur ke dalam gelembung.
Janganlah kita bersembunyi secara peribadi.
Marilah kita melangkah keluar dan melangkah depan– dengan integriti hubungan – dan dengan berkat-Nya, menyiapkan tugasan yang belum selesai.
完成未竟之事
谢秉发牧师
最近，我听了提摩太·凯勒关于传福音的讲道信息。这不仅发人深省，更令人深感震撼。
他谈到两种基督徒：“泡沫基督徒”和“隐形基督徒”。
泡沫基督徒沉浸在教会生活中，几乎不深入接触非信徒。
隐形基督徒有许多非基督徒朋友，却将信仰隐藏得如此之深，以至于鲜少有人知道他是基督徒。
这两者之间，凯勒向我们指出了更好的选择：真诚的关系。
在思考这一观点时，我不得不先审视自己。
我想起了一个朋友，以前我常邀请他来参加复活节和圣诞音乐剧。早些年，他确实会来，还带上他的亲人朋友。后来，他主动联系我约见面，我嘴上答应，却没有付诸行动。最后，他不再回复我的信息。最近，我甚至怀疑他是不是把我拉黑了。
这让我停顿片刻。回想起来，我更多把他当作一个需要去接触的对象，而不是需要去爱的人。
在我最近的一篇讲道信息《我们是神的桥梁》，真理提醒我们：神透过我们来接触世人，接着我们问：“如果你祷告得到的答案……那人就是你呢？”
我们许多人都会为所爱的人祷告。但我们的信念与实际行动之间，往往存在着一道鸿沟。
真诚的人际关系能帮助我们弥合这道鸿沟。
这意味着我们不把人当项目来看待，却也不隐藏那已经改变了我们的盼望。不强求也不沉默。而是自然的、真诚的，且时刻陪伴。
真诚的互动关系必不可少。我们希望朋友真诚相待，扪心自问：我们是否也在这段友谊中真诚相待？是否坦诚分享了我们珍视的信仰？
我们是桥梁。
透过故事分享我们产生连接。
我们分享自己的故事。
并最终指向神的故事。
一切始于关系建立，切记——始终保持真诚。
总括来说，你们要彼此同心，互相体恤，亲爱像弟兄，满有温柔，存心谦卑。不要以恶报恶，以辱骂还辱骂，倒要祝福，因为你们就是为此蒙召，好叫你们承受福气。（彼得前书 3：8-9）
与此同时，我们不该隐藏自己的信仰。
你们是世上的光。建在山上的城是无法隐藏的；人点了灯，不会放在量器底下，而是放在灯台上，就照亮一家人。照样，你们的光也应当照在人前，让他们看见你们的好行为，又颂赞你们在天上的父。（马太福音 5：14-16）
不喧嚣，不强求，但要看得见。隐形的桥梁没法让人跨越。
要完成这未竟的事工，不仅仅要接触更多的人，更要以正确的方式接触他们。
在加略山教会，我们感谢神，许多人通过主日崇拜、音乐剧、生命小组、个人布道团队、3：16等事工回应了基督。但要完成这未竟的事工，不仅仅要接触更多的人，更要以正确的方式接触他们。
以谦卑，而非骄傲。
以勇气，而非恐惧。
以真诚，而非议程。
爱，不可虚伪（罗马书 12：9）
当我反思时，主以简单的方式引导我：
不仅要邀请，更要重新建立联系。
不仅要说话，更要亲身陪伴。
不仅要爱，更要不隐藏我内心的盼望。
或许对我们一些人来说，下一步是让我们的信仰再次被看见，通过对话、见证，或是简单的真诚相待。
传福音不是一场活动，而是一段关系。在这段关系中，我们不是救主，我们只是桥梁。
忠实可靠。
真诚联系。
勇敢敞开。
并始终指向耶稣。
因此，加略山的弟兄姐妹们，让我们继续前行。
不要退缩到自己的小圈子里。
不要躲在私密空间里。
让我们迈出脚步，以真诚的关系，靠着神的恩典，完成这未竟的事工。